بیماری پیرونی یا کجی آلت تناسلی یک عارضه غیرسرطانی ناشی از تشکیل شدن یک بافت سخت یا پلاک روی آلت است. این پلاک باعث خمیدگی و کجی آلت تناسلی در هنگام نعوظ میشود. این خمیدگی ممکن است در برخی موارد دردناک باشد و باعث سختی یا غیرممکن شدن رابطه جنسی شود. بیماری پیرونی به ندرت خودبهخود از بین میرود و در اکثر مردان این وضعیت به همین شکل باقی میماند یا بدتر میشود. درمان زودهنگام بلافاصله پس از مشاهده علائم ممکن است از بدتر شدن آن جلوگیری کند و کجی آلت را بهبود بخشد. در مواردی که بیماری پیرونی خفیف است و پلاک هنوز کاملاً شکل نگرفته، گزینههای درمانی شامل دارو درمانی، درمانهای تزریقی و شاکویوتراپی تاثیرگذار خواهندبود. در سایر موارد، درمان این عارضه فقط با جراحی امکانپذیر است.
بیماری پیرونی یا کجی آلت تناسلی چیست؟
بیماری پیرونی، اختلالی است که باعث میشود در زیر پوست آلت تناسلی آقایان، یک بافت اسکار به نام پلاک تشکیل شود. این پلاک در غشای ضخیم و انعطافپذیر بخش داخلی آلت تناسلی ایجاد میشود. این غشاء، آلت تناسلی را در حالت نعوظ سفت نگه میدارد. لازم به ذکر است که پلاک ممکن است در نواحی مختلف آلت تناسلی ایجاد شود. هنگامی که پلاک ایجاد میشود، بافتهای اطراف خود را درگیر میکند و باعث کشیده شدن و انحنا یا خم شدن آلت تناسلی، به خصوص در حالت نعوظ میگردد. وجود انحنا در آلت تناسلی میتواند باعث دردناک شدن حالت نعوظ شده و موجب شود که رابطه جنسی با درد همراه بوده، دشوار شود و یا در موارد شدید برای فرد غیرممکن گردد.
مراحل پیشروی بیماری پیرونی
طبق نظر متخصصان، بیماری پیرونی دو مرحله دارد، مرحله حاد و بعد از آن مرحله مزمن. در هر دوی این مراحل، انحنای آلت تناسلی ممکن است باعث ایجاد مشکلاتی در برقراری رابطه جنسی شود. البته ممکن است که همزمان با این عارضه، بیمار دچار اختلالات نعوظ نیز باشد.
بیماری پیرونی به طور متوسط در یک دوره 6 ماهه پیشرفت میکند. در طول این دوران باید روشهای درمانی را با دقت انجام داد تا بیماری به طور صحیح در هر مرحله درمان شود.
مرحله اول: مرحله حاد
در مرحله حاد بیماری پیرونی، پلاک در آلت تناسلی تشکیل میشود، اندازه آن بزرگ شده و شکل آن مشخص میشود. در این مرحله پلاک نرم و قابل انعطاف است. در چند ماه اول مرحله حاد این بیماری، ممکن است علائمی مشاهده نشود، با این حال، بیماری در حال پیشرفت است.
بعضی از بیماران، مقداری درد یا ناراحتی همراه با انحنای آلت تناسلی و سفت شدن یا وجود یک توده در ناحیهای از آلت تناسلی را تجربه مینمایند. در این مرحله، معمولا درمان انجام نمیشود و شما باید صبر کرده و این عوارض را تحمل کنید تا بیماری شدیدتر شود. البته، روش درمانی شاکویوتراپی متمرکز، یک راه حل عالی برای از بین بردن پلاک و شدیدتر شدن بیماری است و ممکن است اختلال نعوظ یا ناتوانی در برقراری رابطه جنسی، به دلیل انحنای شدید آلت تناسلی را رفع کند.
مرحله دوم: فاز مزمن
در مرحله مزمن بیماری پیرونی، پلاک به طور کامل تشکیل شده و سفت میشود و دیگر دردی ایجاد نمیکند. در این مرحله، رگهای خونی آن ناحیه، با پلاکهای کوچک مسدود شده و باعث میشود که آلت تناسلی در هنگام نعوظ خم شود. همچنین بیماران در اکثر موارد، به اختلالات نسبی در نعوظ، از کم شدن قطر و طول آلت و نرم شدن انتهای آلت تناسلی مبتلا خواهند شد.
در این مرحله تنها راه درمان، جراحی است. این جراحی برای پلیکاسیون آلت تناسلی، یعنی کوتاه کردن آلت تناسلی به اندازه یک سانتیمتر با هدف صاف کردن آلت و یا قرار دادن ایمپلنت آلت تناسلی انجام میشود.
پس از نصب ایمپلنت آلت تناسلی، بیمار برای رسیدن به حالت نعوظ، باید از یک پمپ دستی استفاده کند؛ بسیاری از بیمارانی که پروتزهای مختلف آلت تناسلی را نصب کردهاند، کاهش طول آلت را گزارش دادهاند.
علت بروز بیماری پیرونی
علت دقیق بیماری پیرونی، هنوز برای پزشکان مشخص نیست، ممکن است یکی از دلایل زیر در ایجاد آن دخیل باشد:
آسیب رسیدن به آلت تناسلی
پزشکان بر این باورند که ضربه زدن به آلت تناسلی و یا خم کردن آن، باعث آسیب رسیدن به بافتهای داخل آلت تناسلی میشود. این نوع آسیبها ممکن است در طول رابطه جنسی، فعالیتهای ورزشی و یا تصادفات رخ دهد و میتواند فقط یک آسیب شدید باشد و یا آسیبهای مکرری باشد که به طور مداوم به آلت تناسلی وارد شده است.
این صدمات ممکن است باعث خونریزی و تورم در داخل غشای انعطافپذیر آلت تناسلی شود و بعد از این که آسیب بهبود یافت، بافت اسکار تشکیل شده و در آن ناحیه پلاک را ایجاد مینماید. پلاک بسیار سخت است و بافتهای اطراف را به شدت میکشد و باعث میشود که آلت تناسلی انحنا پیدا کند. شما ممکن است متوجه وارد شدن صدمات جزئی به آلت تناسلی خود نشوید، به طوری که بسیاری از بیماران مبتلا به پیرونی، قادر نیستند یک حادثه خاص که به آلت تناسلی آنها آسیب وارد کرده را به یاد آورند.
بیماری خودایمنی
مردانی که به بیماریهای خود ایمنی مبتلا هستند، اگر سیستم ایمنی بدن به سلولهای آلت تناسلی حمله کند، ممکن است به بیماری پیرونی مبتلا شوند. این عارضه باعث ایجاد التهاب در آلت تناسلی، تشکیل بافت اسکار و تبدیل شدن زخم به پلاک میشود. توجه داشته باشید که بیماری پیرونی، مسری نیست؛ همچنین بوسیله هیچ بیماری قابل انتقالی بوجود نمیآید.
علائم و نشانههای بیماری پیرونی
علائم بیماری پیرونی ممکن است خفیف و یا شدید باشند و ممکن است به تدریج ظاهر شوند و یا خیلی زود خود را نشان دهند. در بیشتر موارد، به مرور زمان، درد آلت تناسلی کاهش مییابد، اما انحنای آلت تناسلی باقی میماند. در هر دو مرحله بیماری پیرونی، ممکن است مشکلات مربوط به رابطه جنسی و یا اختلالات نعوظ رخ دهد.
علائم و نشانههای بیماری پیرونی عبارتند از:
- وجود تودههای سفت در یک یا چند ناحیه از آلت تناسلی
- بروز درد، در زمان رابطه جنسی و یا در حالت نعوظ
- وجود انحنا در آلت تناسلی در حالت عادی و در حالت نعوظ
- تغییر در شکل آلت تناسلی مانند باریک شدن یا کوتاه شدن
- بروز اختلالات نعوظ
زمان مراجعه به پزشک
بعد از مشاهده علائم یا نشانههای بیماری پیرونی، مانند درد در حین نعوظ، خمیده شدن آلت تناسلی یا مشکل در رسیدن و یا حفظ حالت نعوظ، خیلی زود به پزشک مراجعه کنید. اقدام سریع برای درمان این بیماری، احتمال بهبود این عارضه و یا جلوگیری از بدتر شدن آن را افزایش میدهد. اگر مدتی است که به این بیماری مبتلا هستید، و ناهنجاریهای آلت تناسلی و درد، انحنا، طول و عوارض دیگر آن، باعث آزار شما و همسرتان شده است، حتما به پزشک مراجعه نمایید.
تشخیص بیماری پیرونی
معمولا مردان مبتلا به بیماری پیرونی را به یک اورولوژیست ارجاع میدهند؛ اورولوژیست، پزشکی است که متخصص بیماریهای مجاری ادراری و مشکلات جنسی میباشد. اورولوژیست، برای تشخیص بیماری پیرونی، از معاینه فیزیکی و بررسی سوابق پزشکی و خانوادگی بیمار کمک میگیرد.
اگر نیاز باشد که متخصص اورولوژیست، آلت تناسلی شما را در حالت نعوظ معاینه کند، دارویی به شما تزریق مینماید که باعث نعوظ شود. متخصص اورولوژیست معمولاً میتواند پلاکهای موجود را در آلت تناسلی را در حین معاینه با دست، احساس کند، حتی اگر آلت تناسلی در حالت نعوظ نباشد. همچنین ممکن است اورولوژیست از شما بخواهد که برای معاینات بعدی مراجعه کنید تا ببیند که آیا انحنای آلت تناسلی در حال شدیدتر شدن است یا خیر.
معمولا انجام آزمایشات تصویربرداری، برای تشخیص بیماری پیرونی ضروری نیست، اما ممکن است برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد پلاک موجود، مورد استفاده قرار بگیرند.
درمان بیماری پیرونی
هدف از درمان بیماری پیرونی، کاهش درد، صاف شدن آلت تناسلی یا کم شدن انحنای آن و بازیابی و حفظ توانایی بیمار در برقراری رابطه جنسی است. بیماری پیرونی، فقط در موارد معدودی بدون درمان برطرف میشود. البته، اگر بیماری پیرونی، باعث بروز مشکلات ادراری و ناتوانی در عملکرد جنسی در بیمار نشود، فرد مبتلا به این بیماری نیازی به درمان ندارد.
اما اگر به درمان نیاز داشته باشید، متخصص اورولوژیست، بسته به شدت علائم، میزان انحنای آلت تناسلی و این امر که آیا بیماری پیرونی شما در مرحله حاد است یا مزمن، ممکن است روشهای درمانی غیرجراحی و یا جراحی را توصیه نماید. اورولوژیست، روشهای درمانی موجود را به شما میگوید و عوارض و پیامدهای احتمالی آنها را با شما در میان میگذارد. اورولوژیست، ممکن است همراه با درمان، ایجاد تغییراتی در سبک زندگی را برای کاهش احتمال بروز اختلال نعوظ ناشی از بیماری پیرونی را به شما توصیه کند.
روشهای درمانی بیماری پیرونی عبارتند از:
درمانهای غیرتهاجمی
روشهای درمانی غیرتهاجمی شامل تزریق داروها، مصرف داروهای خوراکی و درمانهای پزشکی است. این روشهای درمانی را هم میتوان در مرحله حاد بیماری پیرونی انجام داد و هم در زمانی که بیماری خیلی شدید نشده باشد.
درمانهای دارویی
در حال حاضر هیچ داروی خوراکی، برای درمان انحنای آلت تناسلی وجود ندارد. البته، مصرف داروی پتاسیم پارا آمینو بنزوئیک (پتاسیم پارا آمینو بنزوات) ممکن است اندازه پلاک را کاهش دهد، اما انحنای آلت تناسلی را برطرف نمیکند. اورولوژیست ممکن است برای تسکین درد آلت تناسلی، مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDS) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن را به شما توصیه نماید.
درمانهای تزریقی
در مرحله حاد بیماری پیرونی، داروها به طور مستقیم به پلاکها تزریق میشوند. معمولا قبل از تزریق، محل تزریق را بیحس میکنند. این تزریق را میتوان در مطب پزشک انجام داد و نیازی به رفتن به اتاق عمل نیست.
در حال حاضر، تنها درمان تزریقی مورد تایید FDA برای بیماری پیرونی، تزریق کلاژناز، یا زیافلکس در داخل ضایعه است (منبع). کلاژناز آنزیمی است که باعث تجزیه مواد تشکیل دهنده پلاکها میشود. از بین رفتن پلاکها، باعث کاهش انحنای آلت تناسلی میشود و عملکرد نعوظ را بهبود میبخشد. این روش درمانی برای بیمارانی که انحنای آلت تناسلی آنها بیش از 30 درجه باشد تایید شده است.
شاکویوتراپی
شاک ویو درمانی یک روش غیرتهاجمی است که میتوان با استفاده از آن، پلاک داخل آلت تناسلی را شکست؛ سپس این پلاکها به طور طبیعی از بدن دفع میشوند. با استفاده از این روش درمانی نه تنها آلت تناسلی صاف میشود، بلکه شاک ویو تراپی باعث افزایش جریان خون در آلت تناسلی شده و حساسیت عصبی آن را افزایش میدهد و این امر منجر به بهبود عملکرد جنسی و ارتقاء رضایت جنسی میگردد. البته لازم به ذکر است که شاک ویو درمانی، فقط ممکن است در موارد خفیف بیماری پیرونی که در مرحله حاد هستند، موثر باشد. به کارگیری این روش، به خصوص زمانی که بیمار با روشهای محتاطانه، درمان نشده باشد و قبل از استفاده از روش جراحی، سودمند است (منبع).
درمانهای تهاجمی
متخصص اورولوژی ممکن است روش جراحی را برای برداشتن پلاک و یا صاف کردن آلت تناسلی توصیه کند. روشهای جراحی، معمولا برای مردانی که به بیماری پیرونی مبتلا هستند و علائم آنها بهبود نیافته است، نعوظ یا مقاربت با درد همراه بوده و انحنای آلت تناسلی از رابطه جنسی جلوگیری میکند، توصیه میشود. بهتر است تا زمانی که تغییرات و رشد پلاک و انحنای آلت تناسلی تثبیت نشده است، عمل جراحی انجام ندهید. به این نکته توجه داشته باشید که بعضی از مردان، دچار عوارض عمل جراحی میشوند و گاهی اوقات عمل جراحی، بعضی از عوارض بیماری پیرونی، مانند کوتاه شدن آلت تناسلی را اصلاح نمیکند.
جراحیهای مختلفی برای درمان بیماری پیرونی وجود دارد. اورولوژیست با کمک سونوگرافی، محل و اندازه دقیق پلاک را مشخص میکند و با بررسی دقیق آن، بهترین نوع جراحی را برای شما در نظر میگیرد. روشهای جراحی برای درمان بیماری پیرونی به شرح زیر است:
جراحی پیوند
در جراحی پیوند، اورولوژیست، پلاک آلت تناسلی را برمیدارد و جای آن را با تکهای از بافت قسمت دیگری از بدن بیمار، مانند پوست یا ورید پا و یا از اهداکنندگان عضو، جایگزین مینماید. با استفاده از این روش، میتوان آلت تناسلی را صاف کرد و طول آلت را که به دلیل بیماری پیرونی کوتاه شده است، بازیابی نمود. بعضی از بیماران ممکن است بعد از این عمل با عوارضی مانند بی حسی آلت تناسلی و اختلال نعوظ مواجه شوند.
جراحی پلیکاسیون
در جراحی پلیکاسیون، اورولوژیست، تکهای از غشاء آلت تناسلی را از سمت مقابل پلاک برمیدارد تا آلت صاف شود. احتمال بیحسی آلت یا اختلال نعوظ با این روش کمتر است. با روش پلیکاسیون نمیتوان طول یا قطر آلت تناسلی را بازیابی کرد و در نتیجه آلت تناسلی کوتاهتر میشود.
جراحی ایمپلنت آلت تناسلی
اگر فردی به طور همزمان مبتلا به بیماری پیرونی و اختلالات نعوظ باشد، پزشک ممکن است جراحی ایمپلنت آلت تناسلی را پیشنهاد کند. متخصص اورولوژی دستگاهی را در آلت تناسلی بیمار نصب میکند که میتواند حالت نعوظ را ایجاد نماید. همچنین ممکن است این دستگاه، به صاف کردن آلت تناسلی در حین نعوظ نیز کمک کند.
در بعضی موارد، ایمپلنت به تنهایی آلت تناسلی را به اندازه کافی صاف میکند. اما اگر ایمپلنت به تنهایی باعث صاف شدن آلت تناسلی نشد، متخصص اورولوژی ممکن است جراحی ایمپلنت را با یک جراحی دیگر ترکیب کند.
سایر درمانهای اثبات نشده
روشهای دیگری برای درمان بیماری پیرونی وجود دارند که موثر بودن آنها هنوز در حال بررسی است. این روشهای درمانی عبارتند از:
- تمرینات کششی: تمرینات کششی آلت تناسلی، شامل استفاده از تکنیکها و تمرینات مختلفی برای صاف کردن آلت تناسلی است. البته شواهد اندکی وجود دارند که نشان میدهند این روشها برای برطرف کردن انحنای آلت تناسلی موثر هستند.
- دستگاههای کشش مکانیکی و وکیوم: هدف از استفاده از این دستگاهها کشش یا خم کردن آلت تناسلی برای کاهش انحنای آن است. برای اطمینان از این که آیا این دستگاهها واقعاً به درمان بیماری پیرونی کمک میکنند یا نه، باید تحقیقات بیشتری انجام شود.
- تزریق وراپامیل: داروی وراپامیل، برای درمان فشار خون بالا تجویز میشود و ممکن است با تزریق این دارو به پلاک آلت تناسلی در مرحله حاد، بتوان درد و انحنای آلت تناسلی را کاهش داد، اما اثربخشی آن هنوز به طور کامل ثابت نشده است (منبع).
- تزریق اینترفرون آلفا 2b: اینترفرون پروتئینی است که توسط گلبولهای سفید ساخته میشود و مطالعات نشان داده است که تزریق این ماده میتواند درد، انحنای آلت تناسلی و اندازه پلاک را کاهش دهد (منبع). البته، برای اثبات اثربخشی آن باید مطالعات بیشتری انجام شود.
عوارض بیماری پیرونی
عوارض بیماری پیرونی عبارتند از:
- بروز اختلالات نعوظ
- ناتوانی در برقراری رابطه جنسی به دلیل انحنای آلت تناسلی
- مشکلات عاطفی، افسردگی و یا اضطراب در مورد ناتوانی جنسی و یا ظاهر آلت تناسلی
- استرس داشتن در مقابل شریک جنسی
- مشکل در بچهدار شدن به دلیل مشکل در برقراری رابطه جنسی
- در موارد نادر، ممکن است بیماری پیرونی به دلیل انحنای آلت تناسلی، در ادرار کردن مشکل ایجاد کند.
گروههای در معرض خطر بیماری پیرونی
بعضی افراد ممکن است بیش از بقیه در معرض خطر ابتلا به بیماری پیرونی باشند، این افراد شامل دسته زیر میشوند:
- بالا بودن سن
- وجود سابقه خانوادگی بیماری پیرونی
- شرکت در فعالیتهای جنسی و یا غیرجنسی شدیدی که باعث وارد شدن صدمات جزئی به آلت تناسلی میشود.
- ابتلا به بیماری دیابت و اختلالات نعوظ
- ابتلا به مشکلاتی در بافت پیوندی و اختلالات خود ایمنی
- سابقه درمان سرطان پروستات بوسیله جراحی
پیشگیری از بیماری پیرونی
هنوز روش مشخصی برای پیشگیری از بیماری پیرونی تعیین نشده است. رژیم غذایی و تغذیه، نقشی در پیشگیری از بیماری پیرونی ندارند. حتی اگر فعالیت جنسی نداشته باشید، باز هم ممکن است به بیماری پیرونی مبتلا شوید. اگر بیماری پیرونی در اثر ژنتیک و یا بیماریهای خودایمنی ایجاد شده باشد، هیچ راهی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد؛ اما اقداماتی وجود دارند که میتوانید برای کاهش خطر ابتلا به بیماری پیرونی انجام دهید:
- جلوگیری از آسیب رسیدن به آلت تناسلی: با افزایش سن، آلت تناسلی فرد در حالت نعوظ ممکن است نرمتر شود یا حفظ سفتی آن دشوارتر باشد. آلت تناسلی نرمتر مستعد خم شدن غیرمنتظره در طول رابطه جنسی است که ممکن است منجر به آسیب رسیدن به آن شود. بیماری پیرونی، در بیشتر موارد در اثر ضربه یا آسیب رسیدن به آلت تناسلی ایجاد میشود. برای کم کردن خطر صدمات، در طول فعالیت جنسی مراقب باشید و از اعمالی که میتوانند باعث آسیب رسیدن به آلت تناسلی شوند خودداری کنید.
- داروهای درمان اختلالات نعوظ: اگر به اختلالات نعوظ مبتلا هستید و رابطه جنسی برای شما دشوار یا غیرممکن شده است، پزشک ممکن است داروهای خوراکی مانند ویاگرا را برای شما تجویز کند. هنگامیکه آلت تناسلی شما در حالت نعوظ نرمتر شد، بهتر است که داروهای اختلال نعوظ را مصرف کنید.
- استفاده از پمادهای روان کننده: استفاده از پمادهای روان کننده، اصطکاک آلت تناسلی را در حین رابطه جنسی کم میکند و خطر آسیب رسیدن به آلت را کاهش میدهد.
- بیماریهای زمینهای خود را مدیریت کنید: ابتلا به بیماری پیرونی، در مردان مبتلا به بیماریهای خاص مانند دیابت و فشار خون بالا شایعتر است. مدیریت این بیماریها، به کاهش خطر ابتلا به پیرونی کمک میکند.
- به یک متخصص اورولوژی مراجعه کنید: اگر در مورد بیماری پیرونی یا سایر مشکلات مربوط به سلامت دستگاه تناسلی نگرانی دارید، به متخصص اورولوژی مراجعه کنید. آنها میتوانند در مورد نحوه کاهش خطر و مدیریت هر نوع بیماری زمینهای، شما را راهنمایی کنند.
نتیجهگیری
بیماری پیرونی عارضهای است که آلت تناسلی را تحت تأثیر قرار میدهد و باعث کجی آلت تناسلی در حین نعوظ میشود. این عارضه زمانی رخ میدهد که بافتی سخت در داخل آلت تناسلی تشکیل شده که این ممکن است منجر به درد، ناراحتی و مشکل در فعالیت جنسی شود. علت دقیق بیماری پیرونی ناشناخته است، اما اعتقاد بر این است که این عارضه به آسیبهای وارد شده به آلت تناسلی مرتبط است. گزینههای درمانی در موارد خفیف شامل دارو درمانی، درمانهای تزریقی و شاکویوتراپی میشوند. در موارد شدید تنها راه درمان جراحی است. مهم است افرادی که علائم بیماری پیرونی را مشاهده میکنند به یک اورولوژیست برای تشخیص دقیق و درمان مراجعه کنند.
سوالات متداول
آیا بیماری پیرونی خطرناک است؟
خیر، بیماری پیرونی خطرناک نیست و روی سایر اعضای بدن تأثیر نمیگذارد. البته کجی آلت تناسلی در موارد شدید ممکن است باعث نعوظهای دردناک شده و برقراری رابطه جنسی را دچار مشکل کند.
آیا کجی آلت تناسلی همیشه نشانه بیماری پیرونی است؟
آلت تناسلی از نظر شکل و اندازه متفاوت است و داشتن نعوظ خمیده لزوماً دلیلی برای نگرانی نیست. برخی از افراد در بدو تولد کجی آلت تناسلی دارند و این ارتباطی با بیماری پیرونی ندارد.
آیا بیماری پیرونی واگیردار است؟
خیر، بیماری پیرونی مسری و واگیردار نیست.
بیماری پیرونی یا کجی آلت تناسلی چقدر شایع است؟
تخمین زده میشود که بیماری پیرونی حدود ۶ تا ۱۰ درصد از افراد بین ۴۰ تا ۷۰ سال را درگیر خود کرده باشد. شیوع این عارضه در سایر سنین کمتر است.
آیا بیماری پیرونی دردناک است؟
بیماری پیرونی میتواند دردناک باشد. درد اغلب در مرحله حاد عارضه رخ میدهد و شدت آن از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
آیا بیماری پیرونی باعث اختلال نعوظ میشود؟
بله در مرحله حاد، بیماری پیروانی میتواند باعث اختلال نعوظ شود. پلاک تشکیلشده روی آلت تناسلی میتواند در نحوه ذخیره مقدار کافی خون در آلت حین نعوظ اختلال ایجاد کند.
آیا بیماری پیرونی باعث کوچکشدن آلت تناسلی میشود؟
بله بیماری پیرونی در مرحله حاد میتواند باعث کوچکتر شدن آلت تناسلی شود.
بیماری پیرونی ممکن است چقدر از طول آلت تناسلی کم کند؟
مقدار طولی که از آلت تناسلی کم میشود به شدت بیماری پیرونی و کجی آلت تناسلی بستگی دارد. بیماری پیرونی شدید میتواند طول آلت تناسلی را از نیم سانتیمتر تا ۱.۵ سانتیمتر کاهش دهد.
آیا با بیماری پیرونی نمیتوان رابطه جنسی برقرار کرد؟
این بستگی به شدت بیماری پیرونی دارد. در برخی موارد برقراری رابطه جنسی کاملاً ممکن است، اما در برخی موارد ممکن است برقراری رابطه سخت یا دردناک باشد. هرچه کجی آلت تناسلی، درد یا اختلال نعوظ بیشتر باشد، برقراری رابطه جنسی دشوارتر است.
آیا در صورت درمان نکردن بیماری پیرونی مشکلی رخ میدهد؟
نحوه واکنش هر فرد به بیماری پیرونی متفاوت است. در موارد خفیف، کجی آلت تناسلی ممکن است بدون درمانشدن مشکلی ایجاد نکند و در موارد شدیدتر، کجی آلت ممکن است ثابت بماند یا بهتدریج بدتر شود.
آیا بیماری پیرونی باعث دیدهشدن خون در ادرار میشود؟
خیر، خون در ادرار از نشانههای بیماری پیرونی یا کجی آلت تناسلی نیست.
آیا بیماری پیرونی باعث بروز سرطان میشود؟
خیر، پلاک ایجاد شده در اثر بیماری پیرونی سرطانی نیست و باعث بروز سرطان نمیشود.
آیا بیماری پیرونی باعث ناباروری میشود؟
خیر، بیماری پیرونی و کجی آلت تناسلی تأثیری باروری ندارد و باعث ناباروری نمیشود.
آیا بیماری پیرونی در ادرار کردن مشکلی ایجاد میکند؟
بیماری پیرونی یا کجی آلت تناسلی از ادرار کردن جلوگیری نمیکند، اما در موارد شدید ممکن است ادرار کردن در حالت نعوظ مشکل باشد.
آیا مصرف ویاگرا بیماری پیرونی را درمان میکند؟
خیر، ویاگرا نمیتواند بیماری پیرونی را درمان کند. با این وجود در صورت اختلال در نعوظ، مصرف این داروها ممکن است به کاهش خطر آسیبدیدگی و پیشگیری از بیماری پیرونی کمک کند.
